niech EMPiK Cafe się schowa!

Absolutne arcydzieło.

Ostatnio na blogu się nic nie działo – wszystko przez permanentny brak czasu. W międzyczasie znalazłem absolutna perełkę, rzuććie okiem: szalony Jezus wymiata

Chylę czoła całemu zespołowi za wytrwałość. Dotychczas Myopia wydawała swoje płyty jako self-release’y (oprócz wznowienia Enter Insect Masterplan wydanego przez rodzime Selfmadegod Records). Chylę czoła za to, że muzycy, rozrzuceni po całej Polsce mieli determinację i nagrali taki materiał, będący concept albumem. Przez duże “T” i “M”.

Po krótkim intrze, które trwa sobie niecałe 40 sekund następuje utwór Mechanoth. Utwór będący kwintesencją tego, co robi Myopia. Technicznie na poziomie Meshuggah i ich ostatniego albumu, wokalnie gdzieś w okolicy Metalliki (to komplement!), całościowo niedaleko Voivod. Piszę niedaleko, gdyż na dobrą sprawę materiał jest podobny do tego co robi kanadyjska formacja, aczkolwiek można znaleźć klika smaczków, które odróżniają rodzimą kapelę od Voivoda właśnie. W połowie urywane frazy, absolutny brak szacunku do rytmu, dziwnie akcentowane nuty, jakieś kosmiczne akcentowanie taktów.
Jesteśmy przy RCS01, po milusim wstępie następuje kaskada połamanych rytmów. Jest też ukłon w stronę Converge, a mianowicie partia na przesterowanej gitarze w wykonaniu nowego nabytku zespołu: Roberta Słonki. Ciekawe, ile chłopak z nimi wytrzyma . Czytaj dalej

Zaczyna się partią Hammonda, by później zmieść z powierzchni ziemi sabbathowym riffem. Mowa o Fellow De Se, który przeistacza się w rytmiczny stoner metalowy walec z elementami post metalu. Jakby Black Label Society zaczęło grać w stylu rodzimego Tides From Nebula. Ale o tym za chwilę.

Warszawska formacja So I Scream debiutowała wydanym w 2007 roku długograjem The End Of Tolerance, na którym można było usłyszeć metalcore’a z elementami sludge’u. Metalcore’a słyszałem tam dużo, sludge’u średnio, a innych gatunków muzyki – czym się chełpiła kapela – wcale. Z tym większym zadowoleniem przywitałem nowe SIS, a zaraz po odsłuchaniu utworu Fellow De Se, banan zagościł na mojej skandinąd niesympatycznej mordce. Gdzieś tam mamy hardcore, post metal, jest też klasyczna trashmetalowa solówka i nic ze sobą się nie kłóci. Ci, którzy myślą, że recenzuję płytę polskiego Dillingera muszę zawieść – SIS nie gra tak szybko i nie łączy gatunków muzyki na płaszczyźnie technicznej. Rzekłbym że poszczególne gatunki (czytaj: składniki) użyte do skomponowania poszczególnego utworu przenikają się z większą lub mniejszą intensywnością tworząc zgrabny kalejdoskop międzygatunkowy. Czytaj dalej

Dziś będzie trochę z innej beczki

Ostatnio przeglądając serwisy poświęcone muzyce trafiałem na różne opisy dotyczące gatunków muzyki. Przede wszystkim chodzi mi tu o math metal oraz mathcore, które – moim zdaniem – błędnie są interpretowane, oraz używane są zamiennie do określenia różnych gatunków muzyki – zupełnie ze sobą niezwiązanych.

O co mi chodzi:
Jak zapewne wiecie (czytaj: posiadacie elementarną wiedzę na temat): math metal wyewoluował z progresywnego metalu wraz z debiutem zespołu Tool. Mathcore natomiast pojawił się przy debiucie kapeli The Dillinger Escape Plan, ale użyty został wcześniej do stylu jaki reprezentuje grupa Botch.
Ponieważ w serwisach internetowych krążą różne opisy poszczególnych tagów – zanim napiszę pełnoprawny wywód – zapraszam Was do burzy mózgów: może wspólnie uda nam się ustalić co to jest mathcore, a czym jest math metal?